ข้อมูลสถานศึกษา

ประวัติ วิทยาลัยสารพัดช่างนครศรีธรรมราช

         วิทยาลัยสารพัดช่างนครศรีธรรมราช ตั้งอยู่ที่ ๒๑๔ หมู่ที่ ๑ ตำบลปากพูน อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช เดิมชื่อโรงเรียนสารพัดช่างนครศรีธรรมราช ประกาศจัดตั้งวันที่ ๒๒ มกราคม ๒๕๓๑ เปิดสอนครั้งแรกในหลักสูตรวิชาชีพระยะสั้น เมื่อวันที่ ๙ กรกฎาคม  ๒๕๓๓  โดยใช้สถานที่ (ชั่วคราว) ภายในโรงเรียนอำมาตย์พิทยานุสรณ์ ซึ่งเป็นโรงเรียนเอกชนของ อาจารย์สมบูรณ์  ภารพบ

          พ.ศ.๒๕๓๕ ได้ย้ายมาอยู่ ณ สถานที่ปัจจุบัน คือ หมู่ที่ ๑ ตำบลปากพูน ในพื้นที่ ๑๐ ไร่เศษ โดยการบริจาคของนางเคล้า  ผลาวรรณ  และนายคล้อย   นางจริยา  บุญสิน ต่อมาได้รับการยกฐานะเป็นวิทยาลัยสารพัดช่างนครศรีธรรมราช เมื่อวันที่ ๗  มิถุนายน  ๒๕๓๔ พร้อมกับโรงเรียนสารพัดช่างอื่นๆ ทั่วประเทศ

          วิทยาลัยสารพัดช่างนครศรีธรรมราช มีผู้บริหารตราบจนถึงปัจจุบัน ๙ ท่าน เรียงตามลำดับดังนี้

                   ๑.  นายอำนาจ  เต็มสงสัย                   พ.ศ.๒๕๓๑ - ๒๕๓๔

                   ๒.  นายณรงค์  แก่นแท่น                    พ.ศ.๒๕๓๔ - ๒๕๓๗

                   ๓.  นายสมหมาย  พลเดช                    พ.ศ.๒๕๓๗ - ๒๕๓๙

                   ๔.  นางรอยพิมพ์ใจ  เพชรกุล                พ.ศ.๒๕๓๙ - ๒๕๔๑

                   ๕.  นายประเสริฐ  ชูแสง                     พ.ศ.๒๕๔๑ - ๒๕๔๒

                   ๖.  นายบุญสม  พึ่งปาน                      พ.ศ.๒๕๔๒ - ๒๕๔๗

                   ๗.  นางพงศ์ทิพย์  รัตนวิชา                  พ.ศ.๒๕๔๗ - ๒๕๕๐

                   ๘.  นายมาโนชญ์  เนาว์สินธ์                 พ.ศ.๒๕๕๐ - ๒๕๕๑

                   ๙.  นายสุรศักดิ์  รอดสุวรรณน้อย           พ.ศ.๒๕๕๑ - ๒๕๕๖

                   ๑๐. นายสมบูรณ์  ชดช้อย          พ.ศ.๒๕๕๖ - ปัจจุบัน

          วิทยาลัยสารพัดช่างนครศรีธรรมราช มีจุดประสงค์ในการจัดการศึกษา ดังนี้

๑. จัดการเรียนการสอนเพื่อส่งเสริมและพัฒนาอาชีพให้กับประชาชนผู้ด้อยโอกาส ผู้สูงอายุ กลุ่มอาชีพในท้องถิ่น โดยเปิดโอกาสให้ผู้เรียนสามารถเลือกเรียนอาชีพได้ตามความถนัด เพื่อหาช่องทางในการประกอบอาชีพในเวลาอันรวดเร็ว หรือต้องการเปลี่ยนอาชีพใหม่ตามที่ตนต้องการ หรือต้องการเรียนเพื่อนำผลการเรียนไปเทียบโอนเป็นวิชาในหลักสูตรในระบบ

๒. จัดการเรียนการสอนเพื่อผลิตแรงงานระดับกึ่งช่างฝีมือ  ระดับช่างฝีมือและระดับช่างเทคนิค ตามความต้องการของตลาดแรงงาน หรือตามความต้องการแรงงานของชาติเพื่อการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมโดยให้มีทักษะและสมรรถนะเพื่อการประกอบอาชีพหรือเพื่อการศึกษาต่อในระดับที่สูงขึ้นไปได้เป็นอย่างดี

๓. จัดฝึกอบรมอาชีพแก่ประชาชน เยาวชนในท้องถิ่น หรือถิ่นทุรกันดารอื่นๆ